Archive for the ‘Bez kategorii’ Category

Rodzaje aktywności płciowej

Na ogół za aktyw­ność płciową przyjmuje się czynności mniej lub bardziej zbli­żone do kopulacji. U młodzieży zachowanie płciowe może przejawiać się:Masturbacją. Największa częstość występowania w wieku 17—21 lat, przy czym początek zwykle zbiega się z początkiem okresu pokwitania lub nieco go poprzedza.Pieszczotami płciowymi. Częstość występowania wzrasta w sposób stały między okresem pokwitania a okresem mło­dzieńczym. Obok masturbacji są one jednym z najważniejszych źródeł pobudzenia płciowego.Zmazami nocnymi i snami o treści erotycznej. Postać o sto­sunkowo małym znaczeniu dla wyładowania orgiastycznego. U płci męskiej rozpoczyna się zwykle w roku lub dwa po wejściu w wiek młodzieńczy, u płci żeńskiej początek nie jest znany.Aktywnością homoseksualną. Stanowi ona element aktyw­ności płciowej o małym znaczeniu u młodzieży i ma charak­ter sporadyczny i przemijający.Stosunkami przedmałżeńskimi. Stanowi jedną z głównych postaci aktywności płciowej wśród nastolatków i jest zacho­waniem o największym znaczeniu dla społeczeństwa. U mężczyzn stwierdza się najwyższą aktywność płciową (potencję) między 16 a 18 rokiem życia, u płci żeńskiej zaś nieco później. Jednak dziewczęta bez potrzeb płciowych mogą rozpoczynać stosunki płciowe wcześniej ze względu na presję środowiska.

Aktywność płciowa

Wytworzenie dojrzałych, konstruktywnych postaw i zachowań płciowych jest głównym problemem rozwojowym w wieku młodzieńczym. U wielu spośród młodocianych popęd płciowy jest silniejszy niż w jakimkolwiek innym okresie życia i mu­si znaleźć wyładowanie w jakiejś postaci.

Postępowanie pielęgniarskie

Ocena. Dane, które należy ująć w ocenie:sposób „podcierania się”,przyjmowanie leków, zwłaszcza antybiotyków o szero­kim zakresie działania i doustnych środków antykoncepcyj­nych,objawy ciąży,sposoby odżywiania, zwłaszcza udział ilościowy węglo­wodanów w diecie,stopień aktywności seksualnej,nawyki masturbacyjne,woń wydzieliny pochwowej, charakter upławów. Problemy pacjentki bolesność, świąd i inne objawy subiektywne,nieprzestrzeganie zasad higieny osobistej,złe nawyki dietetyczne,ryzyko zajścia w ciążę,obawa przed chorobami wenerycznymi,konflikt z partnerem na tle konieczności zgłoszenia się do lekarza i poddania się leczeniu. Postępowanie podkreślenie znaczenia przestrzegania zaleconego sposo­bu leczenia,omówienie z pacjentką przestrzegania zasad higieny oso­bistej, omówienie czynników etiologicznych zapalenia pochwy,pomoc w opracowaniu diety z mniejszą zawartością wę­glowodanów,zalecenie noszenia bawełnianej bielizny osobistej,zbadanie wraz z pacjentką znaczenia aktywności płcio­wej.

Postępowanie lekarskie

Postępowanie lekarskie po­winno przede wszystkim wykluczyć ciało obce lub guz jako przyczynę zapalenia pochwy. Należy określić kwasowość i wy­konać badanie mikroskopowe wydzieliny z pochwy. Kandydiaza (bielnica)przepłukiwanie roztworem wodorowęglanu sodowego, nasiadówki i wilgotne okłady w celu zniesienia ostrego stanu zapalnego,miejscowo kortykosteroidy lub w razie potrzeby doust­nie Periactin albo Dronactin przez 1—2 dni,nystatyna (czopki dopochwowe) przez okres miesiąca lubkandycydyna (czopki dopochwowe lub krem przez okres miesiąca lub fiolet krystaliczny (czopki dopochwowe, krem lub gala­retka) przez 2 tygodnie,u dziewcząt z częstymi nawrotami kandydiazy zaleca się:badanie stężenia cukru i analizę moczu w 2 godziny po posiłku dla wykluczenia utajonej cukrzycy i cukromoczu nerkowego,zmniejszenie ilości cukru i innych węglowodanów w diecie,przerwanie przyjmowania doustnych środków antykon­cepcyjnych,podanie doustne nystatyny,irygacje roztworem Betadine dla zmniejszenia upławów,stosowanie prezerwatyw przez partnera płciowego. Rzęsistkowica:metronidazol doustnie 250 mg trzy razy dziennie po po­siłkach przez 10 dni. Nie należy zlecać metronidazolu pod­czas ciąży,równoczesne leczenie partnera płciowego. Zakażenie pałeczką pochwową:oksytetracyklina (czopki dopochwowe) na noc przez 10 dni w skojarzeniu z nystatyna w czopkach,krem pochwowy zawierający sulfonamidy,równoczesne leczenie partnera płciowego,krem dopochwowy zawierający furacynę.

Objawy kliniczne

We wszystkich typach zapalenia pochwy występują upławy, którym towarzyszy świąd, pieczenie i trudności w oddawaniu moczu. Ponadto każdy z drobnoustrojów chorobotwórczych powoduje zespół swoistych objawów. Kandydiaza (bielnica, moniliaza). Drożdżak Candida albicans jest najczęstszą przyczyną zapalenia pochwy i sromu. Coraz szersze stosowanie antybiotyków i powszechne stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych stanowią czynniki predysponujące do rozwoju drożdżaków i stanu zapalnego pochwy. Drożdżaki powodują:zaczerwienienie i tkliwość warg sromowych mniejszych i większych,rumień i wyprzenie skóry okolicy pachwinowej,czerwone przeczosy na wewnętrznej stronie ud,rozwój satelitarnych zmian krostowatych,upławy o średniej gęstości, żółtawe i grudkowate,silne podrażnienie sromu,woń podobną do woni drożdży. Rzęsistkowica. Rzęsistek pochwowy, jednokomórkowy pierwotniak z rodziny wiciowców, jest przenoszony podczas stosunków płciowych i jest przyczyną zakażenia wenerycznego.Kilka dni po stosunku płciowym lub bezpośrednio po krwawie­niu miesiączkowym u dorastającej dziewczyny mogą wystą­pić następujące objawy:nagłe obfite, cuchnące, zielonkawobiałe pieniste upławy,podrażnienie, rumień, umiarkowany obrzęk i bolesność sromu,obrzęk i zaczerwienienie marszczek pochwowych. Pałeczka pochwowa. Zakażenie jest przenoszone drogą płciową i obecnie coraz częściej spotyka się je u młodzieży. Zapalenie pochwy nie występuje u dzieci, gdyż właściwym terenem jego rozwoju jest pochwa znajdująca się pod wpły­wem estrogenów. Drobnoustrój jest małą, Gramujemną pa­łeczką, powodującą zakażenie o względnie umiarkowanym przebiegu, jednakże może być przyczyną przewlekłych, cuchnących upławów. Do objawów zakażenia należą:pieniste, cuchnące upławy o szarym zabarwieniu,brak zaczerwienienia błony śluzowej sromu i pochwy,świąd o umiarkowanym nasileniu.

Etiologia

Czynnikami wywołującymi są:Candida albicans. Rzęsistek pochwowy.Pałeczka pochwowa.Wirus opryszczki.Kłykciny kończyste.Gronkowiec złocisty.Pałeczka okrężnicy.Brak higieny osobistej.Masturbacja.Ciała obce.Doustne środki antykoncepcyjne. Dezodoranty „intymne”.Antybiotyki.Niewłaściwe mydła.Dieta bogata w węglowodany.Nieprzewiewna bielizna.

Typy zapalenia pochwy i sromu

Bakteryjne.Wirusowe.Drożdżakowe.Nieswoiste. Częstość występowania. Zapalenie pochwy i sromu jest jedną z najczęściej spotykanych chorób ginekologicznych.

Zapalenie pochwy i sromu

Zapalenie sromu rzadko występuje bez rozwijającego się pó­źniej stanu zapalnego pochwy i odwrotnie. Zmieniające się obyczaje seksualne, dostępność środków antykoncepcyjnych i nadużywanie leków są przyczyną wzrostu częstości zacho­rowań na rzeżączkę, wczesnego zachodzenia w ciążę i czę­stszego występowania zapalenia pochwy i sromu. Drobnoustro­jami najczęściej wywołującymi tę chorobę są rzęsistek poch­wowy, Candida albicans, pałeczka pochwowa (Haemophilus vaginalis) oraz wirus opryszczki pospolitej.

Postępowanie pielęgniarskie

Ocena. Dokonuje się jej w taki sam sposób jak w przypad­kach chorób wenerycznych u dorosłych.Problemy pacjentów. U młodzieży są to problemy głównie natury emocjonalnej, gdyż w tej grupie wieku oczekiwana jest gratyfikacja seksualna poprzez znaczące związki inter­personalne. Do problemów tych należą:zaburzenia relacji rodzice dziecko,trudności w porozumieniu się z rodzicami i rówieśni­kami, wzmożona potrzeba afektu,niepokoje i lęki związane z odczuciami w sferze płcio­wej, emocjonalny i fizyczny nacisk do uległości płciowej.Jeśli chory obawia się, że jego tajemnica może być nie zachowana, może przejawiać w zachowaniu opór, wrogość i lęk.Osoba w wieku młodzieńczym, która zaraziła się chorobą weneryczną, może wykazywać niechęć w ujawnianiu kontaktów płciowych w obawie utraty przyjaźni równolatków, ujawnienia aktywności płciowej oraz ze względu na możliwość dotarcia tych informacji do rodziców. Postępowanie pielęgniarskie. Uważa się, że najskuteczniejszą metodą postępowania z młodocianymi z chorobami wene­rycznymi jest proces edukacji. Jego celem jest pomoc w po­wrocie do zdrowia, przekaz informacji i możliwość zapobiega­nia. Powyższe obejmuje:ocenę stanu wiedzy pacjenta co do istnienia i przenosze­nia chorób wenerycznych,zademonstrowanie akceptacji pacjenta dla poprawy je­go samooceny i przywrócenia równowagi psychicznej,omówienie z pacjentem zaburzeń emocjonalnych, jakie mogą być skutkiem destruktywnych związków seksualnych, niepożądanej ciąży lub chorób wenerycznych,zbadanie skutków poznania przez rodziców choroby pa­cjentki,przekazanie pacjentce informacji na temat zapobiegania chorobom wenerycznym. Do takich informacji należy włą­czyć stosowanie prezerwatyw podczas stosunku i umycienarządów płciowych przed i po stosunku,zbadanie wraz z pacjentem znaczenia jego doświadczenia płciowego,zachęcenie pacjenta do ujawnienia partnera płciowego przez podanie jego nazwiska i adresu,pomoc w zrozumieniu przez pacjenta znaczenia ustalenia kontaktów jako środka zapobiegawczego.

Choroby przenoszone drogą płciową…(choroby weneryczne)

Rzeżączka i kiła są obecnie w Stanach Zjednoczonych choro­bami epidemicznymi i należą do groźnych chorób zakaźnych. Najwyższa częstość zachorowań występuje w grupie wieku młodych ludzi dorosłych (20—24 lata), a grupą następną w kolejności pod względem częstości jest grupa młodzieży (15—19 lat). W roku 1971 na każde cztery zgłoszone przypad­ki rzeżączki jeden występował w grupie nastolatków. Wczes­ne nawiązywanie stosunków płciowych wśród młodzieży uwa­ża się za główny czynnik odpowiedzialny za wzrost częstości zachorowań w tej grupie wieku.Wiele osób zakażonych nie szuka wczesnej pomocy lekars­kiej. Jest to prawdopodobnie bardziej słuszne stwierdzenie w odniesieniu do młodzieży, która nie może uzyskać opieki lekarskiej lub pielęgniarskiej bez wiedzy rodziców, nie zdaje sobie sprawy, że nastąpiło zakażenie lub nie ufa zawodowym pracownikom służby zdrowia. Czynnikiem istotnym jest rów­nież przewidywanie negatywnej lub karzącej reakcji rodzi­ców.